به پادشاهی عالم فرو نیارد سر اگر ز سرّ قناعت خبر شود “درویش”                          (حافظ) *** خلاف رای “سلطان” رای جستن؟! به خون خویش باید دست شستن اگر خود روز را گوید: شب است این بباید گفتن: اینک ماه و پروین!                            (سعدی)     تقابل سلطان، و درویش؟؟! مظهر دو جهان بینی متضاد  _سلطان… ادامه خواندن گفتار شماره‌ی۲۸۰_ تقابل سلطان و درویش؟؟!

…یکایک به تخت مهی بنگرید  “به گیتی جز از خویشتن را ندید”  منی کرد آن شاه یزدان شناس   ز یزدان بپیچید و شد ناسپاس  گرانمایگان را ز لشکر بخواند  چه مایه سخن، پیش ایشان براند  چنین گفت با سالخورده مِهان که جز خویشتن را، ندانم جهان  هنر در جهان از “من” آمد پدید چو… ادامه خواندن گفتار شماره‌ی ۲۷۶_ سلطنت، نهاد صلح، یا طغیان؟؟!

بخوان به نام گل سرخ، در صحاری شب، که باغ ها همه بیدار و بارور گردند بخوان، دوباره بخوان، تا کبوتران سپید به آشیانه‌ی خونین، دوباره برگردند بخوان به نام گل سرخ، در رواق سکوت که موج و اوج طنینش، ز دشت ها گذرد؛ پیام روشن باران، ز بام نیلی شب، که رهگذر نسیمش به… ادامه خواندن گفتار شماره‌ی ۲۷۴_”بخوان، بخوان به نام گل سرخ!؟؟”

مقلدان بی‌بصر، ز شیخ و شاب، تن به تن گرفته‌اند، خالقی، بقدر فهم خویشتن برند عالی و دنی، تمام سجده بر وَثَن من آن نیم که فهمشان، بود، محیط فهم من: مراست فهم و مشعری، بقدر خویش، لاجرم! ***                                 … ادامه خواندن گفتار شماره‌ی ۲۷۳/۳_سیری ناپذیری از قدرت

اوج و حضیض قدرت